 |
|
|
Christus stervende Die alles troost en laaft, verzucht, bezwymt, ontverf! Die alles ondersteunt geraakt, o my! aan 't wyken. Een doodsche donkerheit komt voor zyne oogen stryken Die quynen, als een roos die dauw en warmte derft.
Ach werelt, die nu al van zyne volheit erft; Gestarnten, Engelen, met uwe Hemelryken; Bewoonderen der Aarde, ey! toeft gy te bezwyken, Nu Jesus vast bezwykt, nu uwe Koning sterft?
Daar hy het leven derft, wil ik het ook gaan derven: Maar, hoe hy meerder sterft, en ik meer wil gaan sterven, Hoe my een voller stroom van leven overvloeit.
O hooge wonderen! wat geest is zoo bedreven, Die vat hoe zoo veel sterkte uit zoo veel zwakte groeit, En hoe het leven sterft om dooden te doen leven
|
