 |
|
|
 Petrus Augustus de Génestet (1829–1861)
DOLCE FAR NIENTE Zo zacht in ’t lauwe zand, En naast mij zit een blozend kind, Een dochter van het strand. Aan ’s Hemels blauwe boog; Een zoele vrede straalt en daalt Op aarde van omhoog. Als riep het:`o ga mee, Reis met mij naar een beter land, Ver over zee bij zee! Zeg vloodt gij de aarde niet? ’t Is heerlijk in dees vrije lucht, In ’t grensloos wolkgebied.’ Zo goed in ’t lauwe zand, En naast mij zit een blozend kind, Een aardig kind van ’t strand... Mocht vliên naar ’t schoonste land... ’k Ben nu te lui, ’k heb nu te lief, ’k Bleef liggen hier in’t zand.
|
