 |
|
|
Sonnet
Wanneer de Vorst des lichts* slaet aen de gulden tóómen Sijn handt, en beurt om hooch aensienlijck wter zee Sijn wtgespreide pruick van levend goudt, waermee Hij naere anxtvallicheit, en vaeck, en creple dróómen Van 's menschen lichaem strijckt, en berch, en bos, en bóómen En steeden vollickrijck, en velden met het vee In duisternis verdwaelt, ons levert, op haer stee, Verheucht hij, met den dach, het Aerdtrijck en de stroomen: Maer d'andre starren als naeijvrich van sijn licht, Begraeft hij, met sijn glans, in duisternissen dicht, En van d'ontelbre schaer, mach 't niemand bij hem houwen. Al eveneens, wanneer uw geest de mijne roert, Word jck gewaer dat ghij in 't haylich aenschijn voert Voor mij den dach, mijn Son, de nacht voor d'andere vrouwen.
|
