P.A. de Génestet

1800 - 1880

 

gene002_p03

P.A. de Génestet (1829 – 1861)
(Klik voor biografie)

De Génestet had een moeilijke jeugd. Hij verloor op jonge leeftijd zijn ouders, was zelf vaak ziek en in zijn omgeving stierven nogal wat mensen aan tbc. Aan deze ziekte zal hij zelf later ook sterven. Hij is sterk beïnvloed door romantische dichters uit zijn tijd.

Poëzie roept bij hem veel emoties op. Hij noemt het ‘vliegen’ een soort vluchten uit de werkelijkheid. Zijn gevoeligheid en eenvoudige manier van schrijven maakten hem in zijn tijd enorm populair. De Génestet schreef ook, hij was tenslotte dominee, veel over religie.

 

Dolce far niente
Ik lig in Hollands dierbaar duin,
Zo zacht in ’t lauwe zand,
En naast mij zit een blozend kind,
Een dochter van het strand.
Een zilvren wolkje speelt en drijft
Aan ’s Hemels blauwe boog;
Een zoele vrede straalt en daalt
Op aarde van omhoog.
Het zilvren wolkje lacht en lokt,
Als riep het:`o ga mee,
Reis met mij naar een beter land,
Ver over zee bij zee!
Zeg knaap, indien ge eens vleuglen hadt,
Zeg vloodt gij de aarde niet?
’t Is heerlijk in dees vrije lucht,
In ’t grensloos wolkgebied.’
Maar ik – ik lig in Hollands duin,
Zo goed in ’t lauwe zand,
En naast mij zit een blozend kind,
Een aardig kind van ’t strand…
Neen, schoon ik, wolkje, met u mee
Mocht vliên naar ’t schoonste land…
’k Ben nu te lui, ’k heb nu te lief,
’k Bleef liggen hier in’t zand.

 

=> Nicolaas Beets

 

Onrust
Ik ben geen plant: ik wil geen rust
’k Ben jong – en van mijn tijd,
Brenge ieder uur mij leed en lust
En telkens nieuwe strijd!
Als ’t plan wordt een daad,
Zonder raad of beraad,
Als ik liefheb of haat,
Als ik schrei, als ik lach
Wel honderd malen iedren dag,
Dan ben ’k ’t leven mij bewust,
Dan leef ik eerst naar hartelust,
Al wat ik leven mag!

dansendpaar

 

 

Link: gedichten van P.A. de Genestet

dolce

Boutade